« کبوتران را در خـونِ یـار خانه دهیم »
مگـر پیـام بـدان شـرمِ محـرمـانه دهیم
ز صبحِ شیر که سر می رود زانـدامش
به های های تمنّـای کـودکـانه دهیـم
پـنـاهِ مَعجــریِ خـویـش را بَــدرانیـم
به بـادبـان پــریخـانِ آسمانــه دهیــم
دل از ستــرونِ روزانِ سهــو بـرگیریم
بدان شبانِ شبانکـاره ی شبــانـه دهیـم
زسنگبستـریِ ذهـن خود مذاب شویم
به خویش رُخصتِ رفتارِ کولیانه دهیم
نگــاهِ بــی گُنــهِ آسمــانِ کــاشی را
به خویِ نارسِ عُریانِ وحشیـانـه دهیم
غریو غایله ها خفتـه انـد ، برخیــزیـم
به خون نگاره ی مستـانِ او بهانه دهیم
به بــاد رفـت اگــر دانه های قافیه ها !
به خاک اَمنِ پذیــرایشـان خزانه دهیم
مسافر
چرا پرنده
چرا پرواز
چنبره ی شکیب باش
نشسته سفر کن
مروارید !
سنگِ لاک پشت
خونی یِ زرد !
باغُبارِ طلا شستشویم کرد
برهنه
بربابونه بوسه زدم
برسنگِ لاک پُشت
نشستم
گذِر خویش
گذراندم
اخیرا کتابی با عنوان ترانه های نیم روز توسط آقای فرامرز محمدی پور گردآوری شده که در آن چهار شعر نگارنده تحت عنوان لطف حسین آسا، آفتاب نوش، قیامت کبری و آه پوشیده به چاپ رسیده است .علاقه مندان می توانند کتاب را از انتشارات سوره مهر تهیه کنند.لینک مشخصات کتاب
خون باور
بـومی شـدم که یار خودم باشم
بـارانـی ی دیــارِ خـودم بـاشم
بـارم اگـر بـه بـار رسد بـاری
خواهم که سربدار خودم باشم
خون می چکانم از مژه تا هر دم
خـون بـاور انـار خـودم بـاشم
چشـم تـرِ سفــال شمــالـم مــن
بگـــذار زار زار خـــودم بـاشــم
گـر تـار آن نـگـار بـه چنگم نیست
بــر مــویـه ی دو تار خودم باشم
وقـتـی کـه از خیـال تـو می پوشم
چون تـرمـه بر وقـار خـودم باشم
آن گــردبــاد مستـم و مـی رقصم
تـــا قــامـت غـبـار خـودم بــاشم
مـن از عـیـار خـلــق نــمـی دانــم
بهتــر کـه خـود عیار خودم بـاشم
والـه شـدم از آن غـزلت « رحمت »۱
کـی مـن بـه اخـتـیـار خودم بـاشم
۱- برای آقای رحمت موسوی
قندیلِ بی تابی
قندیل بی تـابی است یـاس بـازوانت
آشوب یـاقـوتـی است بر مُهرِ لبـانت
ای بـرهَنه از آفـتـابِ وحشیِ خویش
تـا قیـصرِ جولان مستـی رایـگـانـت
اِحـرام آتـش سـاختـی از قامت خود
بـا رستـخـیـز الـتـهـابِ بـی امـانـت
در آبنـوس خـوابـگـردی ها طِلسمم
تـــا آهــوانِ قــیـروانِ دیــدگـانـت !
ای میــزبـانِ دوری و نـزدیکـی مـن
من شـاد خـوارِ شـادمـانِ شوکرانت
بـرگِ بـیـانِ کیـستی ، شیرین بیانی !
مـن طـوطـیِ تـکـراری ِ سبـزِ بـیانت
قابِ مرداب
من از سُــلالــه ی پُـر رنج روزگارانم
عبـــورِ تــا ابــدِ سبـزِ جــویـبــارانـم
نه آن پذیرش میـرای قــابِ مُــردابـم
هجـوم شـوکتِ افشــانِ آبـشــارانــم
نـه مـن اسیـرِ ســراپـردگانِ خانگی ام
دلیــلِ رفـعـتِ بــی چـونِ کوهسارانم
هـزار ســال ز بـعـدِ سیــاهِ چشمـانـش
سیـــاه داغ تـر از خـیــلِ لالــه زارانـم
بــه گــاه آمـدنـت ای تـمامِ خویشتنم
چـو شـوقِ وادیِ تـفـتـه بـه زیـر بارانم
خُمار من به دو جا می کُجا شود بیرون
گلـویِ خشـکِ تـمنّـایِ ریـگــزارانــم
ستاده ام به گذرگاهِ لحظه هـایِ شتـاب
تمــامِ دیــده ، بــه امیّــدِ شهسـوارانــم
زدانــه هــای سخـن دانـه دانه می پاشم
به عشــقِ رویـشِ فـردای ِ کشتـزارانـم
صبرِ ا ُخرایی
ای حمیـــِرایـیِ اربـعیــنـی
بارشِ خــواهـشِ اشغـلـینی
از تو روُیای محتوم هر چیز
بــوده و بـودنـی را جـنـینی
مُلتمس مــانـده در آفتـابـت
مـانـده ی خـانـه ی چارمینی
بــا سـرشـتِ شـکـوهِ عتیـقی
بـا وقــاری دُچــاری نـگـینی
مـرمـرانـت پَـرِ خواب ِ شیری
محـضِ سـرشــاری ِ انـگبـینی
صبــر اُخــرایـی جِــرزهــایی
غیــرتِ مــانــدنِ آخــریـنـی
اُلفتـم بــا تــو مِـهــر گـیـاهی
کــوریِ هــر بُــلنـد آستـیـنی
هم همان وهمینت چه خواننـد
ای ورایِ هـمــــان وهـمـیـنـی
خون باور
بـومی شـدم که بار خودم باشم
بـارانـی ی دیــارِ خـودم بـاشم
بـارم اگـر بـه بـار رسد بـاری
خواهم که سربدار خودم باشم
خون می چکانم از مژه تا هر دم
خـون بـاور انـار خـودم بـاشم
چشـم تـرِ سفــال شمــالـم مــن
بگـــذار زار زار خـــودم بـاشــم
گـر تـار آن نـگـار بـه چنگم نیست
بــر مــویـه ی دو تار خودم باشم
وقـتـی کـه از خیـال تـو می پوشم
چون تـرمـه بر وقـار خـودم باشم
آن گــردبــاد مستـم و مـی رقصم
تـــا قــامـت غـبـار خـودم بــاشم
مـن از عـیـار خـلــق نــمـی دانــم
بهتــر کـه خـود عیار خودم بـاشم
والـه شـدم از آن غـزلت « رحمت »۱
کـی مـن بـه اخـتـیـار خودم بـاشم
۱- برای آقای رحمت موسوی
زیـن مَـعـبـرِ مَـلالِـت سُـربـی گـذر کـنـیـم
تـا شِـعـرهـای جنـگـلِ چشمش سفـر کـنیم
از سیـنـه زارِ مـشـرقِ تــکــرار ِ مـحـضِ او
شب غـرفـه های پـردگـیـان را سحـر کنـیـم
جــولان دهیــم نـفـخـۀ بـو مــادرانِ سُــکر
بــکــرِ کــویــرِ مــریــمیــان بــارور کنیم
بــا شیــریِ حــریــریِ بَـــدرِ بـــلــوغ او
جــبــرِ سیــاه داغِ شقـــایــق بـه دَر کنیـم
در شــامِ تـیــغ بــارش بــر نـطـعِِ عاشقان
افـشـانیِ شهــامــتِ زُلـفـش سپــر کـنـیم
هر جا که صَخره ای ست ببخشیم سُخره اش
هر جا که عاشقی ست شَبَش مختصـر کنـیم
تر بومی ِ ِ بارانی
ای مخمل ِ تبدار شالیزار ِ مادر
ای آفتاب ِ گرُدۀ گرم ِ برادر
ای خواب های رنگ بر رخسارۀ گیل
روُیایی ِ پیچیده تا شولای باور
ای چشم های بی حفاظ ِ ماهتابی
تا بر تلار ِ آرزوهای تناور
ای رو سپید ِ روزی ِ رود ِسپیدم
تا روزگاران روزگاران حرف آخر
ای خون گرُیز ترس در سُم های آهو
مرجانِ ِ سُرخ ِ گنج گاو تیر بر سر
ای شرمناک ِ پیلۀ ابریشمینم
چادر شب ِ بر پیکر ِ اندوه ِ خواهر
پر می کشد سیکای ِ محزون ِ صدایت
تا دورها ای بومی ِ بارانی ِ تر
مکاشفه های مذاب
بلـوغِ بَــرهَــنــه ام آفــتـاب می دانـــد
خـیـالِ کـوچ بــه کــوچم سراب می داند
پلـنگ وارگــی ام را بـه عشـق می بـازم
جـنـونِ محـضِ مـرا مـاهتـاب می دانــد
نشسته ام به فراسویِ خویش و تشویشم
به بـوتـه ای کـه مـگـر الـتـهـاب می دانـد
سِـرشـکِ سـادگـی ام ، از غرور می ریزم
عنـان گسیـخـتـۀ بـُغضـم سحـاب می داند
زگـاه هـایِ گُـهـر می تــراشـمش هـر شب
بـه صیـقلی کـه فـقـط شعـرِ نـاب می دانـد
مــن از مـکـاشـفـه هـایِ مُـذاب مـی آیــم
گــــدازۀ غــزلـــم را شـــراب مـی دانــد
|
نعره ی صامت
|
|
گُل رویش فصل تو شده مساله ی شب
|
|
زخمی شـده بـر پیـکره ی غایله ی شب
|
|
|
|
شوریده سران از سر خورشید گذشتند
|
|
ما شب پـرگـان همنفس قـافـلــه ی شب
|
|
|
|
کم حـوصلـگی خصـلت نا پختگی ماست
|
|
ایّـوب دل تــو شکنــد حوصـله ی شـب
|
|
|
|
چون ماهی بر خاک زدم نعره ی صامت
|
|
نشنـیـد کسـی در خفقــان یـله ی شـب
|
|
|
|
جـز دِ هشـتِ قیــریـنـه نـزایید بـه ذهنم
|
|
ایــن روسپـی ی قیــر تن حامله ی شب
|
|
|
|
بـیـداری چشـم سیــهِ هــر شبـه ی تـو
|
|
خاری شده بر گوشه ی چشم گله ی شب |
|
|
گواه
صحاری را
از تب می نوشم
از فراق
این آفتاب
گواه من نیست
تنها و تنها مستی
بستر توست
ولرم
رَمل
رَمل
صحاری را از تب می نوشم
بی گون
بی پلک
پوستم گواه من است .
قیامت جاری
|
|
|
عبور عوری او خواندم از کرشمه ی ساده
|
|
از آن قیامت جاری که پیـش روی گـشاده |
|
|
|
بـرهنه زار عطش را به قیروانه چه پوشند
|
|
بـه فهـمِ عشـق کفـایـت کنـد علامتِ ساده |
|
|
|
بشـور ! تـایـله ی لـحظـه هـای مـدّ ملوّن
|
|
کـه بـختِ تـیـر زمـان را نـمی کنـند اعاده |
|
|
|
مپُـرس از سفـرِ روزگـارِ خالی بی دوست
|
|
نشستـه ایـم چـو صبرِ کبودِ زخمیِ جاده |
|
|
|
گـریستیـم ز اقصـای شوکرانِ شبی لَخت
|
|
بـر آن نگـاهِ حَمـاسـی کز آن ستاده فتاده |
|
|
صبرِ ا ُخرایی
ای حمیـــِرایـیِ اربـعیــنـی
بارشِ خــواهـشِ اشغـلـینی
از تو روُیای محتوم هر چیز
بــوده و بـودنـی را جـنـینی
مُلتمس مــانـده در آفتـابـت
مـانـده ی خـانـه ی چارمینی
بــا سـرشـتِ شـکـوهِ عتیـقی
بـا وقــاری دُچــاری نـگـینی
مـرمـرانـت پَـرِ خواب ِ شیری
محـضِ سـرشــاری ِ انـگبـینی
صبــر اُخــرایـی جِــرزهــایی
غیــرتِ مــانــدنِ آخــریـنـی
اُلفتـم بــا تــو مِـهــر گـیـاهی
کــوریِ هــر بُــلنـد آستـیـنی
هم همان وهمینت چه خواننـد
ای ورایِ هـمــــان وهـمـیـنـی
بی تا
بی شو رشی نشسته به شیدائــــــی
خاموش تا به غایت غوغـــائـــــی
آن کیست می شکوفد در چشمت ؟
هم راز ، هم گمانه ، هم آوائـــــی
بوی تــــمام فرصـــت نارنـجــــی
بویائــــی ی به بــــاور روُیـائـــی
نیلوفــــر ِ غــنوده بــه رمـــز ِ آب
حوری وش ِ به ساده اهورائـــــی
ای گرم ای تناور ِ خورشــــــیدی
جولانگر ِ نمایـــــش ِ بی تا ئــــی
می آئی و خرام تـــو می خـــنــدد
بر مرغـــزار ِ خاطر ِ فردائـــی
چه ماهرانه تنیده است پــــیله ای به تـــنم
به مَحرمی که ندانست باورم که مــــنـــم
چه آهوانه رسیده است از رمــیدن هـــــــا
نفس ز سِِحر نموده اســت بستر ِ سُخنـــــم
مرا به خاطـــر ِ خود بُرد تا خیــــال ِ خُتن
خلاف نیست بــگویم که بُُرد تا وطـــــنـــم
زلالی ِ همــــۀ آب ها گواهــــــش بـــــــود
گُمان بی گُنهی بود و حال خویشتــنــــــــم
به شعر ِ شورشی ام شیوه ای اشارت کرد
که تا نوازش ِ ناهید در نواخـــتنـــــــــــــم
الماس ِ نیسانی
گیسوان اندوه ، افشانی ببـــــار
شیوه ی شام ِ پریشانی ببــــــار
خسته ام از این شبان ِ شب زده
از شبستان ِ شبستانی ببـــــــــار
خامُشی همواری ِ همواره شــد
ازبـــــد خشانت بدخشانی ببـــار
می خَراشد ماه چشمِِ ِ پنـــــجره
ماتی ِ چشمان ِ قربانی ، ببـــــار
هیـــزی ِ این آفتابم می گـــــــزد
چون شفق از شرم رُمّانی بــبـار
هم به شور ِ دیلمانی مویه کــــن
هم به آهنگ ِ خراسانی ببــــــــار
تا غزالی می کند رم کردنــــــش
از غزالان ِ غزلخوانی بــــبـــــار
تا وَِلستانی ست چشم ِ عاطــــفه
یک اُ فق الماسِ ِ نیسانی ببـــــار
تر بومی ِ ِ بارانی
ای مخمل ِ تبدار شالیزار ِ مادر
ای آفتاب ِ گرُدۀ گرم ِ برادر
ای خواب های رنگ بر رخسارۀ گیل
روُیایی ِ پیچیده تا شولای باور
ای چشم های بی حفاظ ِ ماهتابی
تا بر تلار ِ آرزوهای تناور
ای رو سپید ِ روزی ِ رود ِسپیدم
تا روزگاران روزگاران حرف آخر
ای خون گرُیز ترس در سُم های آهو
مرجانِ ِ سُرخ ِ گنج گاو تیر بر سر
ای شرمناک ِ پیلۀ ابریشمینم
چادر شب ِ بر پیکر ِ اندوه ِ خواهر
پر می کشد سیکای ِ محزون ِ صدایت
تا دورها ای بومی ِ بارانی ِ تر