مکاشفه های مذاب

بلـوغِ بَــرهَــنــه ام آفــتـاب می دانـــد    

خـیـالِ کـوچ بــه کــوچم سراب می داند

پلـنگ وارگــی ام را بـه عشـق می بـازم

جـنـونِ محـضِ مـرا مـاهتـاب می دانــد

نشسته ام به فراسویِ خویش و تشویشم

به بـوتـه ای کـه مـگـر الـتـهـاب می دانـد

سِـرشـکِ سـادگـی ام ، از غرور می ریزم

عنـان گسیـخـتـۀ بـُغضـم سحـاب می داند

زگـاه هـایِ گُـهـر می تــراشـمش هـر شب

بـه صیـقلی کـه فـقـط شعـرِ نـاب می دانـد

مــن از مـکـاشـفـه هـایِ مُـذاب مـی آیــم

گــــدازۀ غــزلـــم را شـــراب مـی دانــد

گواه

صحاری را

                    از تب می نوشم

                                               از فراق

این آفتاب

 گواه من نیست

تنها          و تنها مستی

بستر توست

ولرم

رَمل

     رَمل

صحاری را از تب می نوشم

بی گون

 بی پلک

            پوستم گواه من است .

            قندیلِ بی تابی

قندیل بی تـابی است یـاس بـازوانت

آشوب یـاقـوتـی است بر مُهرِ لبـانت 

ای بـرهَنه از آفـتـابِ وحشیِ خویش

تـا قیـصرِ جولان مستـی رایـگـانـت 

اِحـرام آتـش سـاختـی از قامت خود

بـا رستـخـیـز الـتـهـابِ بـی امـانـت

در آبنـوس خـوابـگـردی ها طِلسمم

تـــا آهــوانِ قــیـروانِ دیــدگـانـت !

ای میــزبـانِ دوری و نـزدیکـی مـن

من شـاد خـوارِ شـادمـانِ شوکرانت

بـرگِ بـیـانِ کیـستی ، شیرین بیانی !

مـن طـوطـیِ تـکـراری ِ سبـزِ بـیانت

              قیامت جاری

قندیل بی تـابی است یـاس بـازوانت

 آشوب یـاقـوتـی است بر مُهرِ لبـانت

 ای بـرهَنه از آفـتـابِ وحشیِ خویش

تـا قیـصرِ جولان مستـی رایـگـانـت

اِحـرام آتـش سـاختـی از قامت خود

بـا رستـخـیـز الـتـهـابِ بـی امـانـت

در آبنـوس خـوابـگـردی ها طِلسمم 

تـــا آهــوانِ قــیـروانِ دیــدگـانـت !

ای میــزبـانِ دوری و نـزدیکـی مـن

من شـاد خـوارِ شـادمـانِ شوکرانت

بـرگِ بـیـانِ کیـستی ، شیرین بیانی !

مـن طـوطـیِ تـکـراری ِ سبـزِ بـیانت

                    صبرِ ا ُخرایی

              ای حمیـــِرایـیِ اربـعیــنـی

              بارشِ خــواهـشِ اشغـلـینی

              از تو روُیای محتوم هر چیز

              بــوده و بـودنـی را جـنـینی

              مُلتمس مــانـده در آفتـابـت

              مـانـده ی خـانـه ی چارمینی

               بــا سـرشـتِ شـکـوهِ عتیـقی

             بـا وقــاری دُچــاری نـگـینی

            مـرمـرانـت پَـرِ خواب ِ شیری

            محـضِ سـرشــاری ِ انـگبـینی

            صبــر اُخــرایـی جِــرزهــایی

            غیــرتِ مــانــدنِ آخــریـنـی

           اُلفتـم بــا تــو مِـهــر گـیـاهی

           کــوریِ هــر بُــلنـد آستـیـنی

           هم همان وهمینت چه خواننـد

           ای ورایِ هـمــــان وهـمـیـنـی

بی شو رشی نشسته به شیدائــــــی

خاموش تا به غایت غوغـــائـــــی

آن کیست می شکوفد در چشمت ؟

هم راز ، هم گمانه ، هم آوائـــــی

بوی تــــمام فرصـــت نارنـجــــی

بویائــــی ی به بــــاور روُیـائـــی

نیلوفــــر ِ غــنوده بــه رمـــز ِ آب

حوری وش ِ به ساده اهورائـــــی

ای گرم ای تناور ِ خورشــــــیدی

جولانگر ِ نمایـــــش ِ بی تا ئــــی

می آئی و خرام تـــو می خـــنــدد

بر مرغـــزار ِ خاطر ِ فردائـــی  

چه ماهرانه تنیده است پــــیله ای به تـــنم

به مَحرمی که ندانست باورم که مــــنـــم

چه آهوانه رسیده است از رمــیدن هـــــــا

نفس ز سِِحر نموده اســت بستر ِ سُخنـــــم

مرا به خاطـــر ِ خود بُرد تا خیــــال ِ خُتن

خلاف نیست بــگویم که بُُرد تا وطـــــنـــم

زلالی ِ همــــۀ آب ها گواهــــــش بـــــــود

گُمان بی گُنهی بود و حال خویشتــنــــــــم

به شعر ِ شورشی ام شیوه ای اشارت کرد

الماس ِ نیسانی

گیسوان اندوه ، افشانی ببـــــار

شیوه ی شام ِ پریشانی ببــــــار

خسته ام از این شبان ِ شب زده

از شبستان ِ شبستانی ببـــــــــار

خامُشی همواری ِ همواره شــد

ازبـــــد خشانت بدخشانی ببـــار

می خَراشد ماه چشمِِ ِ پنـــــجره

ماتی ِ چشمان ِ قربانی ، ببـــــار

هیـــزی ِ این آفتابم می گـــــــزد

چون شفق از شرم رُمّانی بــبـار

هم به شور ِ دیلمانی مویه کــــن

هم به آهنگ ِ خراسانی ببــــــــار

تا غزالی می کند رم کردنــــــش

از غزالان ِ غزلخوانی بــــبـــــار

تا وَِلستانی ست چشم ِ عاطــــفه

یک اُ فق الماسِ ِ نیسانی ببـــــار

تر بومی ِ ِ بارانی

ای مخمل  ِ تبدار شالیزار ِ مادر

ای آفتاب ِ گرُدۀ گرم ِ برادر

ای خواب های رنگ بر رخسارۀ گیل

روُیایی ِ پیچیده تا شولای باور

ای چشم های بی حفاظ ِ ماهتابی

تا بر تلار ِ آرزوهای تناور

ای رو سپید ِ روزی ِ رود ِسپیدم

تا روزگاران روزگاران حرف آخر        

ای خون گرُیز ترس در سُم های آهو

مرجانِ ِ سُرخ ِ گنج گاو تیر بر سر

 ای شرمناک ِ پیلۀ ابریشمینم

چادر شب ِ بر پیکر ِ اندوه ِ خواهر

پر می کشد سیکای ِ محزون ِ صدایت

تا دورها ای بومی ِ بارانی ِ تر

تطاولِ چشم

هــر آرزوی عُـمـر گُـــریـز شـهـاب شــد

هـــر روشنــی بـه دیـده ی ذهنم نقاب شد

آن نقـش هـای سـاده دلِ گــاه هـایِ خوب

در چشـم هــای بـی گنُهـم اضطــراب شد

آن خَلسـه هـای خستـه ی اعمـاقِ خـامُشم

طغیـان نمــود و سـرکشـیِ التــهـاب شــد

مـا را بــه روزگــار نـه این بود سرنوشت

ایـن شیـوه از تطــاولِ چـشم تـو بـاب شد

قــدِ خمیــده ام مَثَــلِ هــر ســوال گشــت

رعنــایــی ات طنـیـنِ بُـلـنــدِ جـواب شــد

بـی شـوق بـی بـیـانِ غـریـبـانــه داشتــم

امّـا نصیـب خــواهـشِ مــن اجـتـنـاب شد

« صدرا » زبرکه هایِ سکوتِ درون مگوی

کــان آبــیِ زلالِ عـطـوفــت ســراب شـد

پروانه ی جداییِ پرواز

وقتـی به شـرمناکیِ خـود بـاز می شوی

خـورشیـد را شهـامتِ ابــراز می شـوی

جایی که هر بهـانه بهای نه گفتن است

المـــاسِ قـاطعـانه ی ایجــاز می شـوی

تا خویِ عاشقی ست تکـاپوی خـون مـا

از مستِ خون ماست که طنّاز می شوی

می پــرورم به پیـله ی ابـریشمت مُــدام

پــروانــه ی جــدایـیِ پـرواز می شـوی

مــا دیـــدگــانِ مُحتـضـرِ آخــر شبیـم

امّـا تــویـی همیشـه که آغـاز می شوی

کبوتر خانه ی خونِ یار

« کبوتران را در خـونِ یـار خانه دهیم »

[1]

مگـر پیـام بـدان شـرمِ محـرمـانه دهیم

ز صبحِ شیر که سر می رود زانـدامش

به های های تمنّـای کـودکـانه دهیـم

پـنـاهِ مَعجــریِ خـویـش را بَــدرانیـم

به بـادبـان پــریخـانِ آسمانــه دهیــم

دل از ستــرونِ روزانِ سهــو بـرگیریم

بدان شبانِ شبانکـاره ی شبــانـه دهیـم

زسنگبستـریِ ذهـن خود مذاب شویم

به خویش رُخصتِ رفتارِ کولیانه دهیم

نگــاهِ بــی گُنــهِ آسمــانِ کــاشی را

به خویِ نارسِ عُریانِ وحشیـانـه دهیم

غریو غایله ها خفتـه انـد ، برخیــزیـم

به خون نگاره ی مستـانِ او بهانه دهیم

به بــاد رفـت اگــر دانه های قافیه ها !

به خاک اَمنِ پذیــرایشـان خزانه دهیم

صبرِ ا ُخرایی

ای حمیـــِرایـیِ اربـعیــنـی

بارشِ خــواهـشِ اشغـلـینی

از تو روُیای محتوم هر چیز

بــوده و بـودنـی را جـنـینی

مُلتمس مــانـده در آفتـابـت

مـانـده ی خـانـه ی چارمینی

بــا سـرشـتِ شـکـوهِ عتیـقی

بـا وقــاری دُچــاری نـگـینی

مـرمـرانـت پَـرِ خواب ِ شیری

محـضِ سـرشــاری ِ انـگبـینی

صبــر اُخــرایـی جِــرزهــایی

غیــرتِ مــانــدنِ آخــریـنـی

اُلفتـم بــا تــو مِـهــر گـیـاهی

کــوریِ هــر بُــلنـد آستـیـنی

هم همان وهمینت چه خواننـد

ای ورایِ هـمــــان وهـمـیـنـی

قابِ مرداب

من از سُــلالــه ی پُـر رنج روزگارانم

عبـــورِ تــا ابــدِ سبـزِ  جــویـبــارانـم

نه آن پذیرش میـرای قــابِ مُــردابـم

هجـوم شـوکتِ افشــانِ  آبـشــارانــم

نـه مـن اسیـرِ ســراپـردگانِ خانگی ام

دلیــلِ رفـعـتِ بــی چـونِ کوهسارانم

هـزار ســال ز بـعـدِ سیــاهِ چشمـانـش

سیـــاه داغ تـر از خـیــلِ لالــه زارانـم

بــه گــاه آمـدنـت ای تـمامِ خویشتنم

چـو شـوقِ وادیِ تـفـتـه بـه زیـر بارانم

خُمار من به دو جا می کُجا شود بیرون

گلـویِ خشـکِ تـمنّـایِ ریـگــزارانــم

ستاده ام به گذرگاهِ لحظه هـایِ شتـاب

تمــامِ دیــده ، بــه امیّــدِ شهسـوارانــم

زدانــه هــای سخـن دانـه دانه می پاشم

به عشــقِ رویـشِ فـردای ِ کشتـزارانـم

ماه – پلنگ

ماهِ پلنگ

بــا لاشــه ی ستـیـغ به دنـدان

بر سینه می خزد دُزدانه تا کُنام

ماهِ گناهکار

لیسیده است پنجه ی جُرمش را

اینک

مهتاب – شرمناک

لبخند مادرانه ی پستان از شیر

گهـواره هـای تـپه و ماهور را

لالایی

              می خواند .

 مجالی شیوا

کـلاف مِـه را

به سرانگشت بنواز

باشد روزنه ای

ارغوان دلم بگشاید

 این گدازه را

فراسویِ حیات

در مجالی شیوا

به کام بنشاند

شاید

 در دیداری بَعد

سری به خویش بزنم

و

شاید

 در صدفی نهان بنشینم

که هرگز

دهانش

کس نتواند

                    بوئید

خویشاوند

از اقلیم خویش بَر می شوی

به لهجه ی آفتابی

                            گس

در انتشاری زرد

محوم می کنی

می مانم و پائیزم را شانه می شوم

دو کهر باست چشمانت

مُدام می رانَدم

تنها به جرم خویشاوندی